Daar staat ze. Haar lichaam, uitgezakt leunend tegen de open deur, benadrukt haar moedeloosheid. In haar handen een rol goedkope vuilniszakken. 'Het lukt wel,' probeer ik terwijl ik achter het stuur plaatsneem. 'Ik breng zaterdag nog een heleboel kartonnen dozen mee.' Ze knikt. Veel vertrouwen gunt ze me niet. Ze weet ook maar al te goed dat ik tot nu zowat elke verhuis onderschat heb. Ook al ben ik een zelfverklaarde ervaringsdeskundige op het gebied van verhuizingen. Zelf heb ik er al een aantal achter de rug. Tel daarbij die van zussen, broers en vrienden en je komt algauw aan een slordige twintig verhuissessies. Terwijl mijn autoraam dichtglijdt, verzeker ik haar dat er voldoende brute mankracht en vrouwelijk organisatietalent aanwezig zal zijn op de dag van de grote verhuis. 

Mijn zus en haar gezin staan op het punt te downsizen van een kast van een huis met drie badkamers naar een peperkoekenhuisje met maar eentje. Dat wil zeggen dat de spullen niet simpelweg van punt A naar punt B vervoerd moeten worden. Het is vooral een kwestie van schiften: wat houd je en wat kan je loslaten. Gelukkig zijn we een kringloopfamilie. Wil je iets kwijt, maar valt het afscheid je toch zwaar dan gooi je het binnen bij een zus of een broer wiens interieur wel eens aan verandering toe is. Ooit mis je die stoelen en kan je ze zo gaan ophalen, ruilen voor die andere van jou die je dan op hun beurt beu bent. Minder leuk is het als die antieke theepot, waar je zo vies van bent dat je er nooit thee in hebt gezet, plots weer in je keuken opdaagt terwijl je dat onding echt niet meer hebben wil... maar het ook niet weggegooid krijgt omwille van alle denkbare emotionele waarde dat een porseleinen pot toegewezen krijgt in de loop der tijden. Onlangs vroeg mijn broer me nog waar dat Chinees theeserviesje gebleven was dat hij ooit weggekaapt heeft uit mijn moeders keukenkast. 'Weggebracht,' antwoordde ik kort. 'En bij wie staat het dan nu?' 'Geen idee. De kringloopwinkel laat niet weten aan wie ze jouw oude brol versjacherd hebben gekregen,' waarmee ik zeker niet bedoelde dat het een brolservies was… 'Schoon! Ik zal u nog 's iets geven!' Ik kan me niet zonder gevaar van een prul ontdoen.

Terug naar mijn zus haar kast, ondertussen gevuld met kartonnen dozen en vuilniszakken - met andere zaken er in dan vuilnis welteverstaan. Nog veel meer staat echter in wanorde! Quelle bordelle! Mamamia... Maar geen paniek, ik ben er en met mijn organisatietalent staat alles morgen klaar voor de

verhuis. Een eerste stap naar structureren van chaos is oplijsten. Lijstjes maken volgens een vaste volgorde. Lijst één somt op wie wat kan gebruiken van de spullen die mijn zus buitenkegelt. Dat blijkt een lange lijst te worden met vooral mezelf als  begunstigde: een rieten tweezit, een buffetkast, een bureau, een poef en nog wat kleinigheden. Mijn zus staat er bij en kijkt er naar. Verder beslis ik: 'Die tuinset kan naar Ilse. En geef haar anders ook die eettafel. Ze kan wel een 'nieuwe' gebruiken, vind je niet? Marte heeft in een colère een hoek van haar tafel geslagen. Dat is geen gezicht! Zij krijgt de andere eettafel. En die derde eettafel? Wat doen we daarmee?' 'Ik zou liefst zelf ook nog iets overhouden om aan te eten…??’ 'Natuurlijk, dat kan!'

Een tweede lijst bevat alles wat we echt niet meer aan de man gebracht krijgen en afvoeren naar de kringloopwinkel. Vijf dozen gevuld met kerstattributen! Er zal iemand een prachtig versierde kerstliving hebben dit jaar! Op een derde lijst noteer je alle brol met bestemming containerpark. Wat dan nog rest, komt op de vierde lijst terecht en verhuist mee naar het nieuwe huis.

De verhuis is achter de rug na veel getrek en gesleur. Na een week heeft alles zijn plek in haar nieuwe huis. En ook haar spullen in mijn huis… Mijn zus is plots héél aanwezig in mijn interieur. We hebben wat dezelfde goede smaak, toch zijn er dingen die ik niet in huis wil en visa versa. Zoals de donkerbruine lederen sofa die mijn moeder zo nodig in de huiskamer van mijn zus moest droppen omdat ze een driezit in combinatie met twee kuipjes te schaars vindt voor een vierkoppig gezin. De zetel heeft er welgeteld één week kunnen schitteren. Koppig als ze is, kon mijn zus dat grote gevaarte in haar living met de beste wil niet verdragen. Ik deed er nog een schepje bovenop in mijn eigen voordeel door langs mijn neus weg er op te wijzen dat die donkerbruine kleur eigenlijk wel vecht met haar interieur. Klus geklaard. Vervolgens duwde ik de sofa in de auto - een break en daarom wil ik alles willens nillens er ingestouwd krijgen, ik duw tot de deur dicht kan of in dit geval toch met een touwtje wat neergehaald kan worden. Ik gooide er nog een groot beige tapijt bij dat ik bij het buiten gaan in de garage verloren zag liggen en met mijn knieën in mijn nek en mijn neus tegen de voorruit reed ik huiswaarts. 

Thuisgekomen zwoer ik Mano - ietwat twijfelachtig - dat dit echt het allerlaatste was en verder niets meer zou mee brengen. Vijf sofa's in huis vindt ze stilletjesaan welletjes...

Sien