De Canadese regisseuse Anne Wheeler bewijst met Better than chocolate dat het probleem 'hoe vertel ik mijn ouders dat ik lesbisch ben' niet per se zwaarmoedige drama's over seksuele vooroordelen en discriminatie hoeft op te leveren, maar ook tot een vrolijke feelgood movie kan leiden. De film volgt de lesbische Maggie (Karyn Dwyer), die haar rechtenstudie inwisselt voor werk in een in erotische literatuur gespecialiseerde boekwinkel en optredens in een nachtclub.
Als ze verliefd wordt op Kim (Christina Cox) is haar geluk compleet. Er komt een kink in de kabel als haar gescheiden moeder (Wendy Crewson) met haar zoon (Kevin Mundy) bij haar intrekken. Hoe vertel je een moederkloek, die vindt dat het tijd is dat je een man aan de haak slaat, dat je samenwoont met een vriendin?
Better than chocolate bevat alle vertrouwde elementen uit het coming out genre, met als belangrijkste de vooroordelen in de buitenwereld. Tot de milde behoort dat lesbiennes elkaar in het buurtcafé niet mogen kussen ('Er komen hier ook gezinnen'), gevaarlijker is de homofobie van een groepje skinheads. En passant pikt de film met het opvoeren van een transseksueel een graantje mee van de filmpopulariteit van genderblenders. Geheel volgens het filmcliché is de transseksueel (Peter Outerbridge) niet alleen kleurrijk maar ook wijs. Al even voorspelbaar is de open deur die de film als boodschap intrapt: seksuele voorkeur doet er niet toe, als je maar gelukkig bent.
Je kunt je storen aan de oppervlakkigheid van de personages en de schematische plot van Better than chocolate, maar wie zich daardoor niet laat hinderen, ziet een door zoetige popmuziek (Sarah McLachlan, West End Girls en Ani DiFranco) voortgedreven romantische komedie, waarin de liefde uiteraard overwint. (Jos van de Burg)

Deze pagina werd het laatst bijgewerkt op 19/05/2007