In de voortvarende Indiase filmindustrie, ook wel bekend als "Bollywood", steken de laatste jaren steeds meer vrouwelijke regisseurs de kop op. Cineaste, producente en scenarioschrijfster Deepa Mehta oogstte reeds heel wat bijval in Europa en de V.S. met film-en TV produkties waaronder Sam & Me, Young Indiana Jones Chronicles en Camilla. In haar ambitieuze en wondermooie derde prent Fire wendt ze haar unieke mix van humor, fantasie en melodrama aan om de maatschappelijke stroomversnelling in de grootstad in kaart te brengen. Fire speelt zich af in New Delhi, het kloppend hart van India waar traditionele normen en waarden door de jeugdige bevolking, onder invloed van de Westerse cultuur, steeds meer in vraag worden gesteld. Vooral jonge vrouwen zien een leven van onderdanigheid, opoffering en toewijding aan een "superieure"echtgenoot niet meer zitten en kiezen voor een alternatieve levensstijl. Uiteraard kijkt de oude generatie met argusogen toe op deze ontwikkeling en is de sociale spanning te snijden. Fire geeft de tijdsgeest perfect weer door de strijd tussen de oude en de nieuwe cultuur in al zijn facetten te belichten.

Sita, een jonge bruid, gaat na haar huwelijksreis zoals de traditie het voorschrijft inwonen bij haar schoonfamilie in New Delhi. Op het eerste gezicht lijkt het gezin een toonbeeld van harmonie tot de manke familieverhoudingen genadeloos worden blootgelegd. Zo blijkt dat de kersverse echtgenoot Ashok in het huwelijksbootje stapte op aandringen van vaderlief terwijl hij stapelverliefd is op een Chinese vrouw. Achter de beminnelijke facade van broer Jatin schuilt een religieuze fanaat. Hij is er rotsvast van overtuigd dat seksueel verlangen onderdrukt moet worden ten koste van zijn bloedmooie kinderloze vrouw Radha die al dertien jaar letterlijk in de kou staat. Biji, de stokoude bedlegerige grootmoeder terroriseert het hele gezin met haar grillen maar ook zij trekt aan het kortste eind wanneer de geile huisknecht haar dwingt om pornofilms te bekijken. Kortom alle relaties in de traditionele familie berusten op diepgewortelde verdrukking en machtsmisbruik in de vorm gegoten van ingeburgerde gewoonten en eeuwenoude rituelen die niemand in twijfel durft trekken.

Vooral de vrouwen komen er bekaaid van af. Radha en Sita werken zich te pletter in een restaurant, ze nemen de huishoudelijke taken voor hun rekening maar enig genot is hun niet gegund. Met lede ogen moeten ze aanzien hoe hun man het gezelschap van een minnares of goeroe opzoekt. Als gekooide vogels kijken de twee vrouwen uit op de drukke stad die steeds aanlokkelijker oogt. Langzaam maar zeker ontdekken de vriendinnen hun eigen verlangen in elkaars armen, eerst voorzichtig, dan passioneel. Het is de jonge levenslustige Sita die de kooi opent en Radha weet te overtuigen dat er leven is buiten het verstarde gezin en de vastgeroeste tradities. "Je hoeft iets niet te zien om er in te geloven" vertelde Radha’s moeder toen haar dochtertje vruchteloos naar de einder staarde om een glimp op te vangen van de verre oceaan. Jaren later dringt deze boodschap door tot de volwassen vrouw. Aan de horizon lonkt de vrijheid, onbekend en beangstigend. Gesterkt door hun liefde en vertrouwen in de toekomst wagen de twee vriendinnen toch de grote sprong in het ijle. Zonder ooit te vervallen in boodschapperigheid, miserabilisme of veroordeling van de oude cultuur koppelt regisseuse Deepa Mehta moeiteloos sociale kritiek aan een meeslepende liefdesgeschiedenis in een bruisende, sprookjesachtige film die alle vrouwen een hart onder de riem wil steken en toepasselijk werd opgedragen aan haar moeder en dochter. 

naar overzicht

Deze pagina werd het laatst bijgewerkt op 19/05/2007